U bent hier

Huis van Lorrie, Den Haag

Het Lorriehuis

Het Lorriehuis

Het Huis van Lorrie is een van de weinige, mogelijk zelfs het enige Nederlandse huis in de internationale art-nouveau-stijl waarin ook een belangrijk deel van de inboedel van de eigenaar behouden bleef. 

Parijse architectuur

Aan het Smidswater 26 in Den Haag ontwerpt architect en aannemer J.P.J. Lorrie (1861-1944) een woonhuis annex kantoor voor zichzelf, zijn vrouw Christina Hoppe en vier kinderen. Op de begane grond is het kantoor gevestigd en op de 3 verdiepingen woont het gezin. Het huis uit 1896 is een van de vroegste Nederlandse voorbeelden van de zwierige art-nouveau-stijl geïnspireerd door de (interieur)architectuur van Parijs waar Lorrie graag kwam. 

Glazen erkers

Ook zijn leermeester aan de Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, de glazenier E.W.F. Kerling, is goed thuis in deze stijl. Hij maakt het ontwerp van de glas-in-loodramen, waaronder de prachtige glazen van de erkers aan de voor- en achterzijde van het huis, die op sommige plaatsen rond gebogen zijn en de hele hoogte van vloer tot plafond bestrijken. 

Kwaliteitsaannemer

Lorrie is vooral als kwaliteitsaannemer bekend. Hij werkt met tal van architecten samen, onder meer aan het befaamde art-nouveau-interieur van tearoom Maison Krul op het Noordeinde in Den Haag, dat later grotendeels verloren gaat.
De architectuur en de afwerking van de interieurs van het Lorriehuis zijn, samen met een deel van de meubelen in de zit- en eetkamer, als eenheid ontworpen in een voor de Haagse art nouveau kenmerkende vloeiende belijning. 

Perfect geïntegreerd

Het glas in lood is evenals het smeedwerk en de granito vloeren van hal en trappenhuis perfect in de architectuur geïntegreerd en laat zweepslag- en florale motieven zien. Het houtwerk van de ingebouwde kasten in de hal en op de overloop van de eerste verdieping met de karakteristieke 3-deling en nissen voor kunstvoorwerpen, sluit aan bij de zwierige vormgeving en dat geldt ook voor de binnendeuren. Opmerkelijk is de buffetnis in de eetkamer vanwege de asymmetrie en de fraaie beeldhouwwerkjes. Het totaalontwerp is van grote artistieke en ambachtelijke kwaliteit.

Inboedel en archief

Een aanzienlijk deel van de oorspronkelijke meubelen, sommige destijds al antiek, andere ontworpen door Lorrie, en meer voorwerpen zijn nog in het huis aanwezig. Dit geldt ook voor het archief waarin talloze foto’s, rekeningen, correspondentie en memoires van de familie en van het bedrijf bewaard bleven. De boedel is door de drie opeenvolgende generaties verder aangevuld met meubelen, schilderijen, tekeningen, foto’s en andere kunstvoorwerpen. Dit alles bij el kaar is zeer bijzonder.
Het komt wereldwijd zelden voor dat een architectenwoning van rond 1900 behouden bleef waarbij het complete ensemble van het zelf ontworpen huis en meubelen, foto’s en archivalia op dezelfde plaats te vinden is. 

Haagse art nouveau

Het huis is een voorbeeld van de Haagse art-nouveau-stijl dat de tijd gaaf heeft doorstaan. Het is een van de zeer weinige bewaard gebleven interieurs in deze stijl in Nederland. Het huis met de hele inboedel en het huisarchief is een historisch gegroeid ensemble van 4 generaties Lorries. 
Het is momenteel nog in familiebezit. De achterkleinzoon houdt kantoor in de vertrekken van zijn overgrootvader en er worden (familie)bijeenkomsten gehouden in de kamers boven. 
Na de dood van tante Marianne, een kleindochter van Lorrie en Christina, die hier haar hele leven heeft gewoond, is het huis zorgvuldig en met veel liefde gerestaureerd (2010-2012). Door de veelheid van toekomstige erfgenamen en de kosten van erfbelasting en onderhoud zal het niet mogelijk zijn het huis met de bijbehorende inrichting ook in de toekomst in de familie te houden.

Meer informatie

Bronnen

  • Bonarius-Van Os, T. (2015). Het Lorriehuis en zijn bewoners. Herinneringen aan Smidswater 26. Den Haag
  • Koopmans, B. (2009). Rijk van binnen. Beelden van het Haagse interieur. Amsterdam: Stokerkade cultuurhistorische uitgeverij
  • monumentenzorgdenhaag.nl

Tekst: Barbara Laan
Foto's: Ronald Tilleman

Reacties